Anyway, nung isang gabi lang, napanaginipan ko ulit si James. Mga royal guards daw kami ng isang prinsesa. Parang, we would give our lives to protect the princess. Parang ganun ang drama. pareho ng story ng Fushigi Yuugi? Si Tamahome at Miaka? Yun yun! Tapos, nagkainlaban daw kami. Hihihi.. Kinilig ako, kahit sa panaginip lang yun. Pagdating ng umaga, pinanood ko agad yung movie ni James na Penelope. Pati na yung Narnia, kung saan siya si Mr. Tumnus. After nun, nanood ng Xmen: First Class. Biglang na-obsess ano? Hindi nakuntento.. ayun, gumawa na ng blogpost sa Blogger blog.

Gusto ko lang ipaalam sa mundo na kras na kras ko talaga si James McAvoy.

Pero kainis lang talaga. Married na kasi sya. Happily married… at meron na silang baby. Hindi kagandahan ang asawa ni James, pero I honestly like ker. Kahit na selos na selos ako, gusto ko siya. Kasi hindi sya barbie doll. Kasi yung iba dyang mga artista, sobrang ganda. Like grabe ang kaseksihan, ang kinis ng mukha.. perfect, bah. Si Anne Marie kasi, she looks human, as compared to those who look like porcelain dolls.

Pero oo, nagseselos pa din ako. LOL.. Dami kong pinanood na episodes ng Shameless sa YouTube. Bida kasi dun si Anne tsaka si James. Tapos meron pang mga interviews. Lintek lang talaga.. selos na selos ako. Waaaaaaah! Ang sakit sa heart! LOL.

Why do all the gorgeous guys have to be married? Awts.. Kainis. Parang hindi tamang pagpantasyahan…..

HAHAHAHAHAHAHA! Natatawa ako sa sarili ko.. Hekhek.. :p

Dito sa videoclip na to, ang cute cute nya. hihi.. It’s a scene from the movei, Penelope. ♥

Ngayon, alam kong hindi kayo drawing.. mga totoong tao kayo kasi meron pala kayong katawan. Haha!

Nakagat mo na ang pinsan ko. Pati nga si nanay, tinatahol mo din. Dalawang beses ka na ring nakakagat ng tao. Pero bakit pati ako? Bakit pati ako, nilalabanan mo na rin? Hindi magdadalawang isip ang tatay ko na patayin ka. Ayokong mangyari yun. Kaya please lang naman, wag ako, Pokey.

:’(

Hay, ang aga ko namang naging emo.

Minsan din, daming mga discussion sa group wall. Daming exchange of ideas.. ang sarap magbasa. Isa sa mga tips na ibinigay nila ay iopen o i-activate ang anonymous comments. Kaya ayun, iniactivate ko ang anonymous comments sa blog ko kasi dami din ang nagsuggest (thru email, fb messages and kontakr). Mas makaakatulong daw ito sa mga readers na gustong magkomento pero wala namng mga Google accounts.

Eh di yun na, na-activate na. Two days ago lang yata yun. Then kaninang umaga, binuksan ko ang email inbox ko. Daming anonymous comments. Binuksan ko naman agad ang post. Sa isip ko lang.. “baka spammer lang to”. Binasa ko.. ay hala? bakit ganun ang mga comments nya?

Oookaay. Hindi na nakakatuwa. Nakakainis na. Kaya naisip kong ideactivate na lang ulit ang anonymous comments. bleh!

Akala ko tapos na, hindi pa pala. Sinundan talaga ako sa Facebook. Dun naman sunod-sunod na nagkomento sa Facebook page ko. Hinanap pa talaga at dun tumambay sa albums. Sabi daw, ako yung Dinagyang Queen? Ngii! Okay sana kung totoo, eh hindi naman. blah!! Tapos, sabihin daw bah..”Looks like Im your one and only”?!?! WTF?!?!

Nami eh. Di ta ka gani kilala, amo na na mahambal nya sakun? Hambalun ya nga sya kuno akun one and only? Damgo eh. Nugay-i na da, manong.. abe ya guro nami mga banat ya.. ahay. Ulo nya eh.

And ending. BLOCKED. blleeeeh!!!

Mwah!

Pumasok sila sa bahay.. Dun ko na nakilala. Ang mga cousins ko pala na taga Negros! Uuwi na sila ng Negros at ihahatid sila ni nay at tay dun sa Roro pier. Ayun, kumustahan muna.. tapos tanong ni nanay.. “Ne, akala ko ba sasama ka. Bakit hindi ka pa nakabihis?”

Asus! Kakagising ko nga lang… “Ay.. bagong gising lang po ako nay..’

“Hindi mo ba natanggap yung text message na pinadala ni tatay mo??”

“Hindi po eh. Naka off po yung cellphone ko.”

“Aysus! Anong silbi ng cellphone mo kung lagi na lang naka off?”

May point si mother dear! Haha.. “Eh kasi po, na empty yung battery. Hindi rin marecharge kasi nga brown out.”

Sumagot si tatay.. “Haha! Ganyan talaga yan. Kung hindi naka off ang cellphone, walang load. Diba, Ne?”

“Hahaha! Opo!” Nagkakaintindihan talaga kami ng tatay ko. hihi.

Eh ayun na, alasdyes na yun. Tanong ko ke cousin.. “Eh pano na, hindi na lang ako makakasama kasi hindi ako nakapaghanda. Hindi pako naliligo eh.. Kakagising ko lang kasi, ate.”

Sagot ni ate.. “Eh maligo ka na, hintayin ka namin.”

Weh? Hahaha! VIP na naman ako? LOL.. Ayos lang maghintay sila konti. Mabilis lang naman ako maligo. 30 minutes lang siguro, nakaligo’t nakabihis nako. :P

Umalis na kami. Dumaan muna ng gasoline station at nagpakarga. Saktong alasdose yung pagdating namin sa bahay ni Kuya. Dun kami nananghalian. Syempre, andun ni Sophia at Ysabel, naghihintay. Picture-picture muna, tapos kumain. Sarap-sarap naman ng ulam.. lechon manok. Yum! Meron pang ice cream! Weeee!

After kumain, umalis na din kami. Yung Roro pier kasi, sa Dumangas pa. Hindi pako nakakapunta ng Dumangas, pati sila nay at tay. Perstaym, kumbaga. So ayun, nagtanong-tanong lang kami sa mga tao sa daan kung saan banda yung Dumangas port.. kung saan kami dadaan. Ayun, adventure. At ang layoooo!! Wow. Akala ko malapit lang, malayo palang talaga! Sus.. kung ako pupunta ng Negros, hindi ako magro-Roro. Nakakapagod ang byahe, papunta palang ng pier. Jeez! Hindi ko keri. Char. Orti long..

Mga alasdos ng hapon, nakarating kami ng Roro pier. Dumiretso na rin sila cousins at Tita sa barko.. paalis na kasi. So ayun. Nag wave goodbye na.. beso-beso. hihi. Charot!

Eh di, uuwi na kami. Biglang tanong ni nay kay tay “Ling (short for darling.. ang sweet! Char.), aabot pa ba yung gasolina natin pauwi? Kasi diba 10 liters lang yung kinarga kanina. Akala ko kasi, malapit lang.. “

Nawala ang smile ko.. Tiningnan ko yung fuel gauge. Ay hala.. yung linya, nasa E na yata?!?! EMPTY. Omegad! Konti na lang pala yung karga nito..

Worst case scenario agad. Kung mawalan ng karga yung sasakyan, eh di stranded kami. Tatlo lang kami. Hindi pa namin kabisado ang lugar. Hindi mabahay ang lugar.. Konti lang din ang mga dumadaan na sasakyan. Kung bibili si tatay ng gasolina sa “banwa”, eh di maiiiwan kami ni nanay sa sasakyan. Malayo-layo pa naman daw ang town proper. Tapos, papunta pa naman ng hapon.. gabi. Tapos dami daw kasing… lumilipad sa lugar na to. Waaaaah!!!

Erase!

Sagot si tatay.. “Aabot pa yan. Siguro. Hanap tayo ng pinakamalapit na gas station.”

Ayun! Naghanap. Habang nasa loob ng sasakyan, nagpe-pray din ako. “Sana hindi kami maubusan ng gasolina. Sana.. sana. Please, wag naman sana…”

At hindi nga! Yey! Dumating kami ng Dumangas town proper, meron pang karga ang sasakyan. Wee! Nakahanap rin ng gasoline station. PETRON. Hehe. Nagpakaraga, syempre. Di ko alam kung ilang litro yun. Basta ang importante, nagpakarga na. Yey! Ayun, umuwi na kami.. Medyo kabado pako nang konti nun, pero nang andun na kami sa syudad at unti-unti nang nagiging pamilyar ang daan, nakahinga nako nang malulwag. Kung dito man kami maubusan nang gasolina, at least alam ko kung anong sasakyan pauwi.

Hay.. nastress ako dun nang slight ha. Ano ang lesson? Kelangan talagang ipa full tank na yung pickup namin. Hirap nang ganung sitwasyon.. nawiwindang ka sa kakaisip na baka maubusan ng karga ang sasakyan mo at ma-stranded ka in the middle of nowhere.

Nakakapraning! Char.. :P

Letse! Itatago ko yung bike sa kwarto ko!